Բոլոր հարսները հիմնականում բողոքում են, որ սկեսուրները շատ են միջամտում իրենց կյանքին, սակայն ինձ մոտ ճիշտ հակառակն է․․․

Բոլոր հարսները հիմնականում բողոքում են, որ սկեսուրները շատ են միջամտում իրենց կյանքին, սակայն ինձ մոտ ճիշտ հակառակն է․․․Սկեսուրս զարմանալի կին է: Ամուսնացել է 19 տարեկանում: Այժմ 42 տարեկան է, և նա լիարժեք վայելում է կյանքը:

 

Ժամանակին նա սպասել է իր սիրելիի՝ բանակից վերադարձին: Երբ նա վերադարձել է, ամուսնացել են: Ունեցել են երկու որդի. ամուսինս՝ Գոռը և նրա կրտսեր եղբայրը: Ինչպես ամուսինս է ասում, նրանք ունեցել են համերաշխ և երջանիկ ընտանիք:Սկեսուրս՝ Աննան, դպրոցից հետո հաշվապահի մասնագիտություն է ստացել:

Աշխատանքի է տեղավորվել փոքր ընկերությունում, իսկ հետո կարողացել է հաջողությունների հասնել և մինչ այժմ աշխատում է խոշոր ընկերությունում՝ որպես գլխավոր հաշվապահ:Սկեսրայրս շուտ է մահացել, երբ երեխաները դեռ փոքր էին: Սկեսուրս նրանց միայնակ է մեծացրել, և տղաները գիտեին, որ հենց ավարտեն դպրոցը, պիտի աշխատեն:

Մայրը նրանց ասել էր, որ չի վճարելու նրանց ուսման վարձը,որպիսի իր նման ամեն ինչի ինքնուրույն հասնեն:Ամուսնուս հետ ծանոթացել ենք համալսարանում: Մեր հարսանիքի համար անհրաժեշտ գումարի մի մասը տվեց սկեսուրս և հարսանեկան ճանապարհոր-դության տոմսեր նվիրեց, իսկ հետո ասաց.

-Մնացածը՝ ինքներդ:

Դրանից հետո նա կարծես անհետացել է մեր կյանքից: Երբ ծնվեց մեր աղջիկը, սկեսուրս եկավ, շնորհավորեց, նվերներ բերեց…և  կրկին անհետացավ: Երբ մենք նրանից որևէ օգնություն ենք խնդրում, գումար կամ երեխայի հետ մի քանի ժամով մնալ, նա ասում է.

-Ես էլ օգնություն չէի ստանում էչ մեկից, երբ ամուսինս մահացավ: Բայց մեծացրել և դաստիրակել եմ երկու որդիներիս:Ես կարողացել եմ, դուք նույնպես կկարողանաք: Առավել ևս, դուք երկուսով եք:

Ի դեպ, նա ունի շատ բուռն անձնական կյանք:Նա ամսական մի անգամ գալիս է, թոռնուհուն նվերներ բերում և կորում մեր կյանքից:
Ի՞նչ եք կարծում, արդյո՞ք դա նորմալ է:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: